Lise yıllarımda, “Torpille işe alınan kişi hediyelik horoz gibidir. Ne kesebilirsiniz ne de yumurtlar! Besler durursunuz!” sözünün ne kadar önemli olduğunu zaman içinde hep beraber daha iyi anladığımızı düşünüyorum. Şöyle ki;
Özgüven kendi başardıklarınla kazandığın bir güçtür. Ailen, derneğin, tarikatın, ırkın, cinsiyetin vb. gibi bir ayrıcalığınla, seni layık olmadığın bir makamda hediyelik horoz olarak çalıştırırsam, sana en büyük haksızlığı yapmış olurum.
Makamına kendi hakkınla gelmediğini bildiğin için öz güvenin olmaz ve kararlarından asla emin olamazsın. Bu öz güven eksikliği, çalıştığın işyerine sorunlar ve başarısızlıklar olarak yansıyacaktır. Torpille işe alınan yöneticilerin kafası kendi kurnazlıklarına çalışan yöneticilerdir ve kendileri de torpille işe almalar yapmaktadır.
Senin hak etmeden oturduğun makamı hak eden kişi ne olacak düşündün mü? Daha düşük bir görevde çalışmak ona çok ciddi bir işkence olacak, firmasına, ülkesine hatta hayata küsecektir. Uzun vadede, diğerlerine öncelikli davranıldığını düşünen bir toplum yaratılır. Sonuçta, birinin yetersizliği, diğerinin mutsuzluğunun sadece fabrikaya değil; ailesine, ülkesine ve Dünyamıza zarar vermesi kaçınılmazdır.
Torpille işe alınan kişi, başkalarının geleceğini elinden alan, başkalarının hayatından fırsat çalandır. Adalet sadece mahkemelerde suç ve ceza seklinde değil hayatın her alanında ve aşamasında fırsat eşitliğinde de şarttır. Yeteneği olan kendini göstermek için adil şansı hak eder.
Kendimizi onaylayan taraftarlar, öğrenciler seçtikçe köreliyoruz. Herkesin kendi akrabasını ve tanıdığını işe almaya, işe sokmaya çalıştığı toplumun çöküşü kaçınılmazdır.
Tarihte de görüldüğü üzere; neyi bildiğin veya ne yapabildiğin yerine kimi tanıdığın önem kazanmaya başladığında toplum çöker. Başarı için birini tanımak veya bir gruptan olma ihtiyacı sizi bütünden koparıp parçaların kucağına iter.
Adil değerlendirildiğine, fırsat eşitliği olmadığına, hakkı yendiğini, geride kalıp unutulduğunu düşünen insanlar, hak ettiklerine inandığı makamı, saygıyı, parayı, refahı almak için karanlık tarafa geçebilirler.
Değişim yapabilecek ve sorunları çözebilecek atamalar yerine politik atamaların yapıldığı devlet düzeninde, önemli pozisyonlara gelemiyorsanız grupların sunduğu politik atamalara “evet” demek zorunda kalırsınız. Grubun devlette önemli makamları ele geçirmesi, sizin mevkiinizi de yükselteceğinden diğer parçaları saf dışı etmek ülke için çalışmaktan daha önemli hala gelir. Parçalar arası mücadele de devleti ve toplumu bitirir. Adalet şüphesi devleti yıkar.
Belli bir standardı olmayan okul patlaması. Pazarlanabilir becerileri olmadan üniversitelerden mezun olanlar yaratır. Üniversite mezunu ama işe alınmaya hazır olmayan iş fazlası gençler birikir. Devlet torpilci yapısıyla özel sektörde işe yaramayanları sırtında taşıyan bir kuruma dönüşür.
Bu nedenle hiç unutmamız gereken insani değer, adalettir. Mustafa Kemal’in dediği gibi, “Adalet mülkün temelidir” ve burada bahsedilen mülk vatandır.
Yeteneği olan herkes adil bir şansı hak eder. Adalet, kimsenin kimseden öncelikli ve ayrıcalıklı olmadığı durumdur. Adaletin sembolü denince hepimizin aklına bir elinde terazi bir elinde kılıç ve gözü bağlı kadın gelir. Bana göre adaletin en güzel sembolünü Mu Medeniyetindekiler bulmuş. Mu Medeniyetinde Tanrı’nın sembolü, dairenin ortasındaki bir noktadır.
Anlamı, Tanrı herkese aynı mesafededir. Tanrısal adalet, kimsenin kimseden öncelikli ve ayrıcalıklı olmadığı durumdur. Devletin uygulaması gereken adalet.
Adalet, adaletli bir şekilde uygulanmazsa hediyelik horozların becerisizliklerini halk canıyla, malıyla ve vergi olarak öder. Devlet, özel sektörün karına, halkın kazancına ve birikimlerine el atmaya başlar. Çoğunlukla da modern sömürgecilik kapsamında başka ülkeler için toplar.
(Sanal Tanrı / Başlangıç, 128-129 https://play.google.com/store/books/author?id=Aydın+Türkgücü
Aydın Türkgücü
